Ακαμάτρα*

Καλά που τα περιστέρια του ακάλυπτου

κατανάλωσαν τα ριγμένα απομεινάρια

τυχαίου μνημόσυνου

στο μπαλκόνι μου

από την αποπάνω κυρία

που ευσπλαχνικά σκέφτηκε

να τα ταΐσει

ίσως γιατί δεν έχει πια άλλον κανένα

για να επιτελέσει το προαιώνιο χρέος

της τροφού

κι έτσι κι εγώ δεν θα χρειαστεί

να σκουπίσω

την τρομερή υποψία

που μου μπήκε στο κεφάλι

πως αυτά ήτανε, λέει,

“τα καλά στερνά”

απ’ την κηδεία μου…

καθόλου τυχαία μα καλά

υπολογισμένη

αφού η αποπάνω κυρία

πριν από μένα και για μένα

είχε προνοήσει

*Φυσικά και ο χαρακτηρισμός απευθύνεται σε μένα και όχι στην αποπάνω κυρία, η οποία είναι καθ’ όλα συμπαθεστάτη και εν αγνοία της μου έδωσε την παρούσα έμπνευση. Σκέφτηκα λοιπόν ότι η ολιγωρία μου στο σκούπισμα είχε διπλό όφελος, αφενός τα περιστέρια πρόλαβαν να φάνε, που μάλλον ήταν και ο σκοπός, αφετέρου η ανάποδή μου φύση βρήκε τον χρόνο να συνδέσει εκ νέου την τυχαιότητα με τα παράδοξα αποτελέσματα που μπορεί αυτή να επιφέρει στον ανθρώπινο ψυχισμό, αλλά και στην ίδια την πραγματικότητα. Κι επειδή το τυχαίο μπορεί να είναι και κάτι που έγινε κατά λάθος, αλλά κυρίως επειδή αυτό το τραγουδάκι το θυμήθηκα, επίσης, κατά τύχη, καθώς το βρήκα σε ένα παλιό σημειωματάριο, δεν έχω παρά να το συνδέσω και αυτό έτσι τυχαία…

Advertisements

Σαν έκθεση σχολική

Λαλούν τ’ αηδόνια

στα στόματα

των αγοριών του γυμνασίου

στην Ομόνοια

Τι αναπάντεχη τύχη

για την περαστική

Τι κι αν στον δρόμο της

αργά θα συναντήσει

το νεκρό περιστέρι

Λαλούν τ’ αηδόνια

στις αυλές και στους εξώστες

εξαίσιων συναυλιών

μέσ’ απ’ τα φώτα και τα χρώματα

ενός μπαρ κι αυτού

περαστικού

μια νύχτα σαν κι αυτή

σε μια πόλη που τολμά

άλλο να μην πενθεί

Κι αν το στιχούργημα αυτό με έκθεση σχολική μοιάζει “Πώς πέρασα στη χθεσινή μου βόλτα”, σας το εναποθέτω μαζί με τους Εμιγκρέδες της Ρουμανίας της Λένας Πλάτωνος, που μας το θύμισε η Κατερίνα Μακαβού, που δεν την ήξερα και χάρηκα τόσο που τη γνώρισα, ώστε να δικαιολογείται εδώ κάπως να σας τη συστήνω…

Το διαφεύγον

Ο χρόνος αδυσώπητος

Σε λίγο θα είναι η ώρα

Σε πόσα λεπτά

Χωράει

Δεν χωράει

Όχι ημερομηνίες

Όχι κατάταξη

Όχι στιλ

Επιστροφή

Τα αμπέλια

καρποφόρησαν.

Τρύγος και σύντομα

Παραμικρά

τα κέρδη

του διαφεύγοντος

από την ιστορία.

Πιθανολογώ ότι ίσως να μην υπάρχει πιο θερμή πρόσδεση στα επίγεια από εκείνη που έχει την επίγνωση ότι στον παρόντα χρόνο πάντα κάτι θα διαφεύγει. Κι αν αυτό ορίζει μια κάποια ματαιότητα, η δύναμη της ζωής βρίσκεται ακριβώς εκεί, στη συνείδηση της ματαιότητας που επιθυμεί να μεταμορφωθεί στην υπέρβασή της…

Improvisation (που λέμε και στα ελληνικά)*

Μόλις ακύρωσα την υποψηφιότητα

για το βραβείο της ποιήσεως

παρότι η πρόταση της κριτικής επιτροπής

ήταν, τ’ ομολογώ, επίμονη.

Μη μου ζητάς, λοιπόν, να κάνω πίσω

τώρα που ανενδοίαστα χωρίς ντροπή αφέθηκα

σε λεκτικές και άλλες του μυαλού ακροβασίες,

σ’ έναν αλκοολισμό ατόφιο κι απαράμιλλο

για του αυτοσχέδιου (οινο)πνεύματος ακολασίες.

*Όταν μεγαλώσω, σκέφτομαι να γίνω στιχάκια για Ημερολόγιο, από την καλή η ημερομηνία, κι εγώ απ’ την ανάποδη…

Επαναχρησιμοποίηση

Αργότερα που η καύση των νεκρών

θα έχει θεσμοθετηθεί επίσημα,

μια και τα νεκροταφεία

πλέον δεν θα μας χωράνε,

τυχαία έκανα μια ανακάλυψη,

πώς στάχτη αφαίρεσης βαφής μαλλιών

από το ταλαιπωρημένο κάποιας δέρμα

έχω τη δυνατότητα να γίνω.

Κι είναι κι αυτή μια κάποια χρησιμότητα,

μια εφήμερη, φυσικά, συνέχεια,

όσο να πεις όμως κάτι θα ωφελήσω,

στη ζηλευτή ομοιομορφία της γυναίκας

τη μέχρι θανάτου επιβεβλημένη.

Λέω πως τίποτα, λοιπόν, δεν πάει χαμένο

κι αυτό γιατί η φύση έχει προνοήσει

τι λίπασμα ανθοφορίας την άνοιξη

τι στάχτη αφαίρεσης βαφής μαλλιών

από το ταλαιπωρημένο δέρμα

μόνο μέσα σε μάρμαρο και ξύλο

από ανύπαρκτο γεφύρι για περαστικούς

φοβάμαι μη με χτίσουνε

αφού, έτσι κι αλλιώς, είναι γνωστό,

ότι του Πρωτομάστορα*

–ποτέ μου δεν φαντάστηκα–

γυναίκα πως θα γίνω.

*Δεν ξέρω για σας τι μπορεί να σημαίνει ο Πρωτομάστορας, αλλά εμένα αυτή η θυσία στην παραλογή από το Γεφύρι της Άρτας, πάντα παράλογη μού φάνταζε και τόσο ταυτόσημη με τον αναίτιο θάνατο, όλα τα υπόλοιπα είναι ανοιχτά και δεν είμαι εγώ αρμόδια να σας τα εξηγήσω…

Μα η χορωδία ίσως να τα λέει και λίγο καλύτερα…

Αντεστραμμένο βλέμμα

Στο τυφλό μονοπάτι της όρασης

η ενόραση βάδισε με το ραβδί της

βλέμματα διασταυρώθηκαν

και μαζί τους ο καιρός

οπισθοχώρησε υποβασταζόμενος

Να κοιτάς και να βλέπεις

και χωρίς μάτια να συναισθάνεσαι

στο πολύβουο πλήθος

τη στιγμή ν’ απομονώνεις

Να είσαι από όλους άλλος ένας

και μαζί με όλους ακόμα ένας

στης κάθε μέρας την παραζάλη

τα πρόσωπα ν’ αποτυπώνεις

Με αφορμή μια συζήτηση βάλσαμο για το πέρασμα από το ιδιωτικό στο καθολικό και παρέα με ένα μελοποιημένο ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη για την ανθρώπινη κατάσταση που ίσως και να εξανθρωπίζει με τον τρόπο του την όποια μεταφυσική αντιλαμβανόμαστε ως αναγκαία για να υπάρχουμε

Αν πρέπει να μιλήσω

Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα.

Πίνουν γνήσιο αίμα.

Τρέφονται από την αυταπάτη.

Τη δική τους και τη δική σου.

Τα ξέρουν όλα.

Αν πρέπει να μιλήσω,

θα μιλήσω.

Οι ποιητές εθελοτυφλούν.

Οι φιλόσοφοι γνωρίζουν.

Τα τζιτζίκια αγνοούν.

Η επανάληψη είναι η μήτηρ της μαθήσεως.

Αυτό το παλιό ποίημα θα συνοδευτεί από δύο βίντεο, το ένα είναι ένα απόσπασμα με την Έλλη Λαμπέτη να ερμηνεύει την “Εβραία” του Μπρεχτ και το άλλο από ένα animation επίσης του ίδιου “Αν οι Καρχαρίες ήταν Άνθρωποι”. Ποτέ μου δεν πίστεψα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, φαίνεται ότι ζούμε σε μια εποχή που μόνο τα μέσα είναι αγιασμένα. Το πού μας οδηγεί αυτό μαζί με όλες τις άλλες εσωτερικές αντιφάσεις μας, σκοτεινές και φωτεινές, είναι ένας δρόμος δύσβατος. Ο λόγος μου ενδεχομένως να μην έχει βαρύτητα. Και γιατί να έχει άλλωστε.

Η επαγρύπνηση δεν επιβάλλεται. Όπως και η θεραπεία του παντός. Η αλληλεγγύη εξυψώνει, η φιλανθρωπία υποβαθμίζει. Η πρώτη είναι σε ίσο προς ίσον, η δεύτερη ωθείται από τον οίκτο και είναι απρόσωπη. Η αλληλεγγύη οφείλει πάντα να έχει πρόσωπο. Στο δια ταύτα σχολεία μας λείπουνε για μικρούς και μεγάλους, για ντόπιους και νεοφερμένους, για εμάς και τους άλλους, για τους άλλους και εμάς, βιβλία μας λείπουνε, αν και έχουμε τόσα, η συνύπαρξη με κανέναν δεν θα προκύψει από αφηρημένα σχήματα.

Θυμάμαι πριν από δυο χρόνια στο Βερολίνο όταν είχα πάει για δεύτερη φορά να κάνω την τύχη μου, αλλά δεν την έκανα, φοιτούσα σε μια πολυεθνική τάξη για μαθήματα γλώσσας, ήταν τέτοια η χαρά όλων μας που έμοιαζε να έχουμε γίνει ξανά παιδιά, βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον στο μάθημα και γελάγαμε με τα λάθη μας. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που μια διορθώτρια σαν και μένα έκανε λάθη και τα ευχαριστήθηκε πολύ.